In Nederland kennen we allemaal nog wel de krasjes op je arm van het Tuberculose (TB)-onderzoek, die uitwezen of je de ziekte onder de leden had of niet. Die jaarlijkse testjes waren indertijd onderdeel van een groot preventieprogramma om TB in Nederland zoveel mogelijk uit te roeien.

In Zuid-Afrika is TB nog steeds een veelvoorkomende ziekte. Het is goed te behandelen, maar in plattelandsgebieden niet altijd even makkelijk. De behandeling duurt lang, gemiddeld zo'n 6 maanden, en het is belangrijk dat de patiënten hun pillen elke dag en op tijd slikken. Die discipline is lastig als je afgelegen woont, geen gezondheidssystemen gewend bent en geen stok achter de deur hebt. Maar als je verzuimt, word je nooit beter. Complicerende factor is dat bijna 64% van de TB-patiënten ook HIV-positief is. Pas als ze de TB-behandeling op de juiste manier zes maanden volhouden, kunnen ze worden opgenomen in het HAART-programma om behandeld te worden voor HIV.  

Boerderijknecht Patrick Mahlangu: “Ik was al zo'n drie maanden erg aan het hoesten. Baas Kallie zei dat ik naar de doktor moest maar als ik ga ben ik een dag kwijt en dat scheelt me inkomsten.

Uiteindelijk werd het te erg, ik zweette me rot 's nachts en begon erg af te vallen.Van vrienden hoorde ik van ‘die‘Hollandse dokters' in Elandsdoorn. Toen ben ik naar Ndlovu gegaan, daar zijn niet alleen Hollandse dokters, want de meeste dokters bleken zwarte dokters uit Zuid-Afrika zelf, maar we noemen ze allemaal Dr. Tempelman.....

Er werden meteen röntgenfoto's genomen en spuug getest en op de foto lieten ze me de gaten zien die de TB in mijn longen had gemaakt. Ik kreeg meteen pillen.

Ik ben nu weer veel beter, slik nog steeds mijn pillen, maar kan weer werken en ik heb een enorme honger.”