Het Nederlandse echtpaar Liesje en Hugo Tempelman,  verpleegkundige en arts, arriveerden in 1990 in Zuid Afrika. Dr. HugoTempelman werkte vier jaar in dienst van het Ministerie van Volksgezondheid in KwaNdebele als algemeen arts in het staatsziekenhuis Philadelphia in Dennilton. Later werd hij daar assistent-Geneesheer-Directeur. In diezelfde tijd was hij hoofd Paramedische Diensten van het Ministerie van Volksgezondheid van de provincie. In die functie was hij verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de primaire gezondheidszorg in het gebied.  

In 1994 besloot het echtpaar Tempelman een eigen medisch centrum op te zetten in een aangrenzend gebied, Moutse. Alhoewel Hugo Tempelman veel goed werk kon verzetten in zijn functie op het Ministerie, wilde hij toch liever arts zijn dan ambtenaar. Bovendien zag het echtpaar dat de nood in het gebied Moutse hoog was. Eigenhandig bouwden Liesje en Hugo hun eigen kliniek, samen met mensen uit het township: Ndlovu Medical Centre in Elandsdoorn. Zij creëerden een fonds voor Gezondheidsprojecten (Ndlovu Medical Trust) en een fonds voor Ontwikkelingsprojecten (Elandsdoorn Development Trust). Particuliere en overheidsfondsen in Nederland en Zuid-Afrika werden actief benaderd om projecten te financieren. In de loop der jaren sloten steeds meer lokale mensen en internationale specialisten zich aan bij de Ndlovu-aanpak.

In 1998 werd het team versterkt met Dr. Peter Schrooders, een Nederlandse arts, die al zeven jaar werkte in het voormalige Transkei. Dr. Robert Moraba and Dr. Papi Maetisa sloten zich in 2004 aan bij het Ndlovu Medical Centre. Inmiddels werken er zo'n 75 mensen in het medische bedrijf en nog eens ......in de andere projecten. Herman van Veen, Johan Cruijff en Jacco Eltingh zijn nog maar een paar van de grootheden die hun naam aan projecten van de Tempelmannen hebben verbonden.  

Sir Richard Branson bezocht de kliniek in 2005 en bracht zijn indrukken als volgt onder woorden: “ Always when I come to Africa I'm sad about the useless death, the destruction and failures I see. Today I have seen that there is also hope. Ndlovu gives me a feeling I haven't had for a long time being in Africa ”